Meesteres Eva: scènes uit een middag in Valkenswaard

Het was weer mis. Mijn lijstje met spelwensen had ik gekopieerd van een vorig bezoek: vertrouwde ik Meesteres Eva niet? Dacht ik dat ze dom was? Daar zat ik dan, enkele minuten na haar begroet te hebben. Maar wat ik ook deed, het was niet goed of het was fout. Ze had me snel in de hoek waar ze me wilde hebben: mijn zelfvertrouwen weg en vrij spel voor haar.

Haar stem klinkt zacht en indringend, ik lig op het bed en ze spreekt op me in. Het enige wat telt is wat ze zegt, het dringt diep in me door. Ze spint een cocon van beelden om me heen. Wat wil ik graag helemaal leeg worden en me laten vullen door haar woorden en wensen. Onder haar leiding voel ik mijn geest leeglopen en stel ik me open voor het enige belangrijke in de wereld. Zachtjes raakt ze me aan; hoe intens ervaren mijn zenuwen dat. Alle angsten neemt ze weg, en ik voel me veilig en geborgen. Mijn Meesteres is in de buurt…

Eng is het wiel. Hang ik wel stevig? Mijn Meesteres bindt mijn ballen af en plaagt mijn tepels. Het wiel draait. Ik hang gekanteld, helemaal schuin, waar kan ik naar mij Meesteres kijken? Ze draait het wiel weer verder, ik realiseer me dat mensen niet gemaakt zijn om te kantelen, en al helemaal niet om ondersteboven te hangen. Wat is het raar, waar is het plafond? Waar is de spiegel? Gelukkig zie ik Meesteres Eva, die me dit allemaal aandoet. Ze draait me weer terug, en wat ben ik haar dankbaar dat ze mij weer op mijn pootjes zet.

Een licht Brabants accent, geen vulgaire taal. Beschaafd, ontwikkeld en mooi. De droom van iedere aanstaande schoonmoeder. Binnenin schuilt een gemeen duiveltje.

Wat vind ik enger: scherpe of botte pijn? Er zijn vier zwepen waarmee ik kennis zal maken, vijftig slagen in totaal. Een soort zwepen-proeverij. De lange zwarte knuppel is het engst: laat ik daar voor vijf slagen kiezen. Nog 45 te gaan: tien met de cane? Ze vertelt dat ze die gisteren doormidden heeft geslagen, dus zo pijnlijk kan die niet meer zijn. Ik zie het uiteinde van de cane en huiver. Tien slagen lijkt me wel genoeg. Vijftien met de nieuwe rubberen plak, of met die strokenzeeep? Ik hak de knoop door. De opbouw van vijf tot twintig slagen maakt dat je het ergste het snelst gehad hebt, maar de kont is daarna goed opgewarmd. De twintig slagen met de rubberen plak doen meer pijn dan ik verwachtte. Maar mijn Meesteres is in de buurt. Wat voel ik me weer op mijn plaats.

Top