Nursing Sessie Domination Palace met Zuster Denise en Zuster Sophie.

denise4508Vandaag was de de dag.

Na jaren geaarzeld te hebben de afspraak gemaakt. Ik zou een Nursing Sessie gaan doen met zuster Denise en zuster Sophie. Omdat ik al vaker met zuster Denise had gemaild over wensen en mogelijkheden wist ik wel een beetje wat me te wachten stond.Toch belde ik enigszins wat gespannen met een AH tas vol eigen spulletjes: Verpleegsterskapje, originele Nederlandse Verpleegjapon, mijn eigen onrustpak, pvc beschermslip en nog een stel incontinentie luiers bij DP aan.Ik werd opengedaan en naar de ruimte geleid waar een bar stond, ik kreeg een drankje aangeboden en vervolgens werden de huisregels aan me uitgelegd. Nou had ik hierover al wel wat gelezen dus dat was redelijk duidelijk.

Vervolgens was het even wachten want zuster Denise en zuster Sophie waren zich nog aan het omkleden. Maar na ik denk een kwartiertje waren ze dan daar. En ik moet zeggen dat de foto’s die ik al eerder had gezien op de site helemaal klopten. 2 hele mooie en lieve dames!! Euuhh Zusters!! Het eerste wat we deden was de kaart invullen waar ik wel en geen belangstelling voor had. Nou! Vooral alles van Nursing of zeg maar “Ziekenhuisje Spelen voor volwassenen” Ook nog wel wat bondage en klein beetje Needle play, zolang het maar gerelateerd kon zijn aan Nursing, wilde ik ook wel voor gaan al deelde ik wel mee dat ik best bang was voor prikken en injecties. Maar omdat ik te maken kreeg met blijkbaar 2 ook nog échte verpleegkundigen, want dat zijn beiden ook in “real life” had ik er wel vertrouwen in. Op dat moment ebde ook mijn gespannenheid een stuk weg. Het ging allemaal goed komen.

Uiteraard hadden beide zusters belangstelling voor het “speelgoed” en de “verkleedkleren” die ik had meegebracht. De verpleegjapon waar ik bang voor was dat ze te groot zou zijn paste Zuster Sophie toch best goed en ook het echte meegebrachte kapje vonden ze super. Ook vonden ze het superleuk dat ik m’n plukpak had meegenomen. Een soort pyama uit 2 delen met een rits om de middel die dichtgaat en er zo voor zorgt dat je als patiënt niet aan je luier kunt plukken. Deze pakken worden ook daadwerkelijk in de zorg gebruikt. Uiteraard konden ze ook wat met de luiers en de PVC slip.Nu was de tijd gekomen om me te gaan omkleden dus ik werd naar boven geleid naar de Witte Nursing kamer want ik mocht me meteen daar omkleden.. En daar stond ik dan voor het eerst oog in oog met die gynaecologen tafel met de beenklemmen zodat je met je benen gespreid ligt. Verder leek het net een ziekenhuiskamer met alle instrumenten apparatuur infuuszakken, slangen.. Wow!!! Ik vond het op de foto’s altijd al opwindend maar om er nu écht te zijn! En op dit moment zie ik het weer voor me en voel ik opnieuw opwinding.

Valkenswaard - Sophie - ShootEerst moest ik douchen voor de hygiëne. Gelukkig een mengkraan want ben altijd nog huiverig om me te branden aan heet water maar dat gebeurde niet. Bleek dus dat op het moment dat ik onder de douche stapte ik Meesteres Denise met “zuster” zou gaan aanspreken en naar bleek altijd met 2 woorden Ja zuster, Nee Zuster. Moest meteen aan die musical denken. Nadat ik me gedoucht had moest ik in de douche op de bel drukken. En dan zou ik worden opgehaald werd me gezegd. Dus zogezegd zo gedaan ik belde. En dacht bij mezelf “Now way back now” De deur van de doucheruimte ging open en daar stond… Zuster Sophie… helemaal op en top een Verpleegkundige de Japon stond er fantastisch en het kapje maakte het helemaal af!! Ik werd opnieuw de witte kamer ingeleid maar nu stond ik daar voor haar helemaal naakt. Maar blijkbaar zat ik al zo in mijn rol als patiënt dat ik het helemaal niet erg vond of me schaamde. Zuster Sophie begon dacht ik met me wat vragen te stellen, Gebruikte ik medicijnen “Ja zuster”, Alcohol, “Zo nu en dan zuster” En nog wat vragen.Vervolgens moest ik tegen de deur gaan staan en net als bij de Schoolarts vroeger werd ik opgemeten. Nou dacht ik 1.90 te zijn maar de lat stopte bij 1.84.. “Sorry Cees ik kan er niet meer van maken”. Daarna werd ik gewogen dat was schrikken!! Ben erg aangekomen want de wijzer vloog naar 88 kilo Oei!! Ik ben 9 kilo lichter geweest. Nadat dit eerste gedeelte achter de rug was moest ik op de tafel gaan liggen. En zoals ik gewend ben bij bijv. de huisarts wilde ik er gewoon via de zijkant opklimmen. Maar ik begreep van zuster Sophie dat dit toch echt niet de goede manier was. “Wat ben jij nou aan het doen?” “Ehh Ik moest toch op de tafel gaan liggen?” Bleek dat ik er vanaf de voorkant tussen de beugels door op had moeten wippen. Ik voelde me wel wat opgelaten dat ik het verkeerd had gedaan. En een andere fout die ik tijdens de sessie soms per ongeluk maakte was om te vergeten om met 2 woorden te spreken. Gelukkig werd ik dan gecorrigeerd “Ja wat??!!” “Ehh Ja Zuster” maar voor 90% zei ik het wel keurig. Het maakte ook wel duidelijk wie er “in charge was”

Daar lag ik dan op de tafel, zuster sophie pakte mijn benen en legde ze vervolgens in de beugels En daar lag ik dan met mijn benen gespreid. Zuster Sophie nam geen halve maatregelen. Ontsnappen zou niet meer kunnen. Niet alleen lag ik met mijn benen gespreid . Ze werden ook nog vastgegespt met leren riempjes. En omdat ik nergens aan zou kunnen komen met mijn “Grijpgrage handjes”, tenminste volgens zuster Sophie, werden vervolgens mijn handen in een soort wantjes vastgezet. Deze wantjes zaten met een riem of ketting aan de onderkant van de tafel bevestigd dus ik kon nergens aankomen. Als klap op de vuurpijl ging er nog een riem om mijn middel. Ik kon nergens meer heen en was aan de genade van zuster sophie overgeleverd.

Omdat ik kwam voor een aantal behandelingen aan de urinewegen en het ontlastingskanaal moest ik eerst geschoren worden. Wat was dat heerlijk!! Je moet het eigenlijk voelen om te beschrijven. Eerst werd er door zuster Sophie talkpoeder over mijn scrotum heen gedaan en daarna begon het scheren. “want dan kunnen we er zo meteen goed bij” Via de grote spiegel aan de wand voor mij kon ik zien hoe mooi glad zuster Sophie het deed. En het is een heerlijk gevoel als een vrouw aan en bij je genitaliën zit. Ook spannend als je ziet dat ze echt van die verpleeghandschoenen aantrekt voor elke ingreep.Omdat het de bedoeling zou zijn dat ik een verblijfskatheter ingebracht zou gaan krijgen werd hiervoor door zuster Sophie eerst even gemeten welke maat daarvoor gebruikt zou gaan worden. Dit werd gedaan en misschien nog wel met zogenaamde Sounds of met een mooi woord Dilator. Dit was al heel spannend maar zuster Sophie legde het heel goed uit. Ik voelde me inmiddels niet langer bij DP maar met mijn fantasie en inlevingsvermogen lag ik gewoon in het AMC of een ander echt ziekenhuis. Het was spannend om te zien hoe zuster Sophie heel vakkundig de sounds eerst desinfecteerde en vervolgens werd de eerste ingebracht. Een metalen staafje met aan het uiteinde dat wat het eerst naar binnen gaat een soort bolvorm. Het was een heel aparte sensatie om deze sound in mijn plasbuis te voelen gaan. Beetje prikkelend en hoe verder hij werd ingebracht des te meer je aandrang voelt om te plassen.
Zuster Sophie heeft 2 sounds geprobeerd en ze moest constateren dat ze er heel vlot en makkelijk in gingen. Na deze “preoperatieve handelingen” zou ze zuster Denise gaan halen en ik werd alleen gelaten.

sophie6489Daar lag ik dan. Naakt en helemaal vast aan de tafel met mijn beentjes in de beugels te wachten wat zou gaan komen. Maar toch redelijk ontspannen. Ik probeerde in die tijd wel of ik door mijn handen in de wantjes smal te maken dus mijn duim helemaal onder mijn wijsvinger te vouwen ik er misschien uit zou kunnen komen.. Kijken of ik net als Houdini zou kunnen ontsnappen. Maar om dit te proberen kwam voort uit het spel. Want ik wilde me niet echt losmaken. Na ongeveer een kwartier hoorde ik zuster Sophie en zuster Denise de trap op komen.
De deur ging open… en daar stond ze dan… Helemaal in OK kleding!! Alles precies zoals ik altijd had gewenst, het mintgroene mutsje de blauwe scrub of overal l en zelfs de bekende witte OK klompen. Ik dacht en heb het volgens mij ook wel gezegd. Wow!!! Vervolgens stelde ze zich voor “Ik ben Zuster Denise en je bent hier om wat onderzoeken te ondergaan aan je urinewegen en je ontlastingskanaal”. Ze stelde me wat vragen ook weer over medicijngebruik en alcohol. Hierna vroeg ze naar mijn urineproductie of ik goed kon uitplassen etc. Voordat de Katheter ingebracht ging worden wilde ze toch nog even naar mijn longen luisteren dus net als vroeger bij de schoolarts kreeg ik een ietwat koude stethoscoop op mijn borst. “Zucht maar even diep” Toen dit achter de rug was duwde ze en tikte ze nog even op mijn buik net als een echte verpleegkundige Maar dat is ze dus in real life ook.

Nu was het dan tijd om de verblijfskatheter in te brengen ze liet eerst zien hoe het eruit zag, precies zoals ik had gehoopt en ook wel had gezien in instructiefilmpjes op you tube die ik wel eens gezocht heb. Allereerst werd mijn Penis en mijn glanspenis ontsmet. Overigens hadden beide zusters op dit moment ook hun mondlapjes voorgedaan en weer handschoenen aan. Ik was gewoon in het AMC! Om het gevaar voor infecties en nare bacteriën te verminderen werd ook de luchtbehandeling in de kamer aangepast. Het werd dus een stuk koeler. Ik kreeg overigens even de zenuwen toen ik zag dat zuster Denise een soort injectiespuit waar een vloeistof in zat en die een hele lange naald had tevoorschijn haalde. “Oh oh” zei ik bij het zien en ook nog iets van “Toch niet die hè” omdat ik had aangegeven wel iets met naalden te willen maar bij het zien hiervan schrok ik me een ongeluk. Zuster denise stelde me echter gerust “Nee joh, deze is om vloeistof” in het ballonnetje van je katheter te spuiten” Phewww opluchting.

Het inbrengen van de katheter was een heel apart gevoel beetje branderig en prikkelend maar echt onplezierig helemaal niet. Het was een heerlijke sensationele ervaring. Echt zoals ze in het ziekenhuis ook precies zo zouden doen. Ohh maar daar was ik nu.. Vervolgens werd de katheter op een slang aangesloten met aan het uiteinde een grote urinezak. Zuster denise klopte of duwde even op mijn blaas om te controleren of alles goed was aangebracht en de katheter ook echt in de blaas zat. Ik voelde een wat prikkelend gevoel en ik zuster denise liet me zien dat de urine al aan het lopen was. Alles zat dus goed. Omdat de behandeling nog verder ging werd de slang met de zak aan met een haak aan de onderkant van de tafel gehangen. Vervolgens grapte ze “Nou Cees die kan ik een week zo laten zitten want die kan jij er lekker niet uitkrijgen” Ja humor heeft zuster Denise absoluut.

Omdat er volgens de huisarts ook de nodige oneffenheden in mijn darm en ontlastingskanaal waren gezien was het vervolgens tijd voor mijn darm en ontlastingsonderzoek. Het was de bedoeling om mijn endeldarm wat schoner te maken door middel van een klysma. Maar hiervoor moest eerst nog even het nodige rectaal getoucheerd worden. Een zeer apart gevoel als een verpleegster met haar hand in een handschoen aan je anus zit en vervolgens enkele vingers naar binnen duwt. Tegen je prostaat aan. Heel prikkelend en ik kreeg meteen aandrang. Maar met een verblijfskatheter kun je niet echt aanspannen om te plassen en dat hoeft ook niet. Want omdat hij vast zit in de blaas met een ballonnetje wordt alle urine meteen via het slangetje naar buiten gevoerd.

Nu was het dan Klysma tijd. Ook spannend!! Wel verteld dat ik het thuis wel eens deed dus was niet helemaal vreemd voor me. Maar het is toch anders als 2 lieve strikte zusters het bij je inbrengen. Allereerst moest ik even opwippen. En vervolgens werd heel vakkundig een Tena Maxi medium luier onder me geschoven. Hierna werd dan de klysma ingebracht. Eerst werd wat glijmiddel in de anus ingebracht en daarna kwam de klysma slang of slangetje. Er werd door zuster Denise ongeveer 600 ml aan vloeistof en iets van een zeepoplossing ingebracht. Ik voelde wel iets maar dat mijn darmen écht het gevoel gaven dat ze gevuld werden toch ook niet.

Hierna werd de luier vakkundig door Zuster sophie gesloten en kreeg ik mijn PVC beschermslip om. Daarna was het tijd om me mijn plukpak aan te trekken “Zo kun je mooi nergens aankomen” werd me ietwat bits toegesist. Het kathetersysteem werd vervolgens via 1 van de broekspijpen naar buiten geleid. Inmiddels waren mijn benen al uit de beugels getild. En op een krukje gelegd dat voor de tafel stond. Maar daar bleef het niet bij. Omdat men bang was dat ik waarschijnlijk ergens heen zou willen gaan werden mijn benen in een soort zachte leren boeien vastgegespt die ook weer aan de tafel vastzaten. Ook werden de wantjes weer opnieuw aangetrokken dus van veel plukken zou toch niets komen. Als klap op de vuurpijl werd ook mijn hoofd nog gefixeerd. Ik kon eigenlijk alleen maar op 1 manier liggen. Vervolgens werd ik alleen gelaten en werd het licht in de kamer gedempt. Net voordat ze wegliep vroeg ik aan nog aan zuster Denise heb je misschien iets van een dekentje? Omdat ik bang was het wat koud te krijgen alleen in mijn plukpak. Gelukkig was dat er en ik werd heerlijk liefdevol door haar ingestopt zoals in mijn verbeelding alleen je eigen moeder of een verpleegkundige dat kan.

De deur bleef wel op een kier want ik had wel gevraagd wat ik moest doen in geval ik toch echt in paniek zou raken “Zuster is er een panic button” Dat niet maar dan moest ik gewoon hard roepen en dan zouden ze komen. En verder moest ik nu maar even mijn ZEN momentje nemen,zei ze. En daar lag ik opnieuw me maar inbeelden dat ik in een privé kamer in het AMC lag. Ik voelde de prikkeling van de verblijfskatheter. Dus zó voelt dat dus ook in het echt dacht ik. Ik probeerde wel aan te spannen om te kijken of ik nog gewoon kon plassen maar wat ik ook probeerde het lukte me niet meer. Ik moest me maar neerleggen bij het feit dat ik door de katheter geen eigen controle meer had over mijn urine en dat dit rustig door de slang in mijn plasbuis naar buiten geleid werd de urine-opvangzak in. En mocht ik aandrang krijgen aan de “onderkant” dan had ik mijn luier om en moest ik het daar maar gewoon in doen. Maar de aandrang bleef weg.

Omdat ik in deze tijd toch niets kon doen heb ik maar geprobeerd of ik me gewoon lekker kon ontspannen, het lukte me om mijn hoofd wat los te wrikken. Volgende keer strakker vast zetten zusters hihihihi!! En ik probeerde zelfs maar wat te slapen. Dat zou je in het ziekenhuis immers ook doen. En ik weet niet zeker maar misschien is het nog echt gelukt ook. Dat zou zuster Sophie moeten weten want die kwam na een tijdje weer binnen. “Zooo je hebt zelfs geprobeerd om te slapen?!” ehh Ja “Wát?!” ehh Ja zuster. “En ben je al ontlasting kwijt?” ehh Nee zuster.“Goed , trek alles maar uit hou je katheter vast en ga maar even voor 5 minuten op het toilet zitten of er wat komt en dan kom ik weer terug” Zogezegd zo gedaan maar ook op het toilet wilde er niets komen of kwam dat omdat ik door die katheter niet goed kon aanspannen? / Druk zetten?

Na zo’n 5 minuten kwam zuster Sophie weer terug ik werd weer de kamer ingeleid en ik moest weer op de tafel gaan liggen maar inmiddels ging dat een stuk beter. Opnieuw werd de luier vastgemaakt PVC slip dicht en Plukpak weer aan. Omdat ik de neiging had gehad met bepaalde zaken te willen helpen dichtmaken en dat dit toch echt niet mocht had zuster Sophie iets van een stel zweedse banden gehaald. Dacht ik, want mijn bril was afgedaan. Toen liet ze het dichterbij zien.. Ohh my G! het was een dwangbuis. “Ja zo kun je echt aan niets meer plukken” zei ze streng. “Jongens met handjes die overal willen aanzitten houden we niet van” En daar ging ik. Armen erin die werden op de rug vast gemaakt. Ik werd helemaal ingegespt elke riempje elk touwtje “sarcastisch grapte ze en een mooie strik op je rug”. Ze zette me op een krukje. En liet me weer alleen. Maar dit keer zat ik dus. In een dwangbuis met een verblijfskatheter en een luier om en een PVC slip en nog mijn plukpak. Dit was echt afzien. Liggen dat was ontspannend geweest maar dit.. zo zitten en wachten dit was bijna marteling zei ik tegen mezelf. ik voelde me heel warm en benauwd worden. En ook leek het opeens of ik aandrang kreeg in mijn anus. Ik besloot op te staan en door een beetje te persen wat toen lukte voelde ik en ik dacht het ook te ruiken dat er verdunde feces mijn luier inliepen. Dat gaf wel wat opluchting maar ik voelde me ook best wel wat vies nu. Met een echte “poepluier”.

Na een tijdje kwamen de zusters weer binnen, ik werd weer uitgekleed en ik moest wederom op de tafel gaan liggen. Ik vertelde dat het toch gelukt was om iets kwijt te raken. Hierop werd mijn luier geopend en werd ik verschoond. Nu was het tijd voor het laatste bedrijf. Een bloed onderzoek en een infuus. Hier had ik heel erg tegenop gezien. De laatste keer dat ik een naald in me kreeg was voor een HIV test om op uitwisseling naar Rusland te mogen want Rusland stelde dat toen verplicht. Ik weet nog dat ik daarna bijna was flauwgevallen en ik was heel bang dat het weer zou gebeuren. Ik zag Zuster Denise de voorbereidingen treffen, de naald, het ontsmettings gaasje en ik voelde echt angst. Ik vroeg nog “Zuster gebruik je nog van die verdovingszalf? “Je bedoelt Emla crème? Nee hij gaat er zó in”. Ohhhh Ohhhh geen crème!! Dat was écht schrikken! Nou wist ik dat ik het Alarmwoordje mocht gebruiken en daar werd ik ook door zuster Sophie nog even op gewezen en ik riep op het laatste moment dan toch maar Genade. Dat vonden beide Zusters toch jammer want ik was al zover gekomen. Vervolgens vroeg zuster Denise of ik ook niet een babynaaldje wilde proberen en waar ik bang voor was. Ja toch aanblik van de naald en ja de pijn als ie door je huid gaat. Op dat moment liet ze me voelen hoe het ongeveer voelt als dat babynaaldje erin ging door even in het velletje van mijn pols te knijpen. Op dat moment was ze even écht helemaal een OK verpleegkundige die bij een ik denk bang jongetje al haar tact gebruikt om te laten merken dat het wel meevalt en hij niet bang hoeft te zijn. Misschien dat ik ooit wel dat bange jongetje zou hebben kunnen zijn.

Op dat moment was ik overtuigd dat het vast niet erg zou zijn. Ik vroeg of zuster Sophie mijn hand wilde vasthouden. Want ik was toch echt wat angstig op dit moment. Ze zei dat ik gerust mocht knijpen. En dat ik gewoon naar haar moest kijken. Vervolgens ontsmette zuster Denise het gedeelte waar het naaldje zou komen. Want dat voelde ik. Vervolgens hoorde ik haar zeggen “Komt ie hoor” en ik voelde inderdaad een klein steekje precies eigenlijk dat gevoel toen ze in mijn pols kneep. “Nou hij zit er in”, Nu gewoon je arm stilhouden anders trek je het infuus eruit”. Ik kreeg een compliment van beide zusters dat ik het toch gedaan en aangedurfd had. En dat ik geen flauwvalneigingen had gehad. Ik weet niet of jullie het gezien hebben maar de tranen stonden in me ogen had bijna even gehuild van ik denk de spanning en zo maar Big boys don’t cry. Maar dit was het moeilijkste gedeelte van de hele sessie. En dan mag je inmiddels volwassen zijn op dat moment voelde ik me misschien wel even dat kleine onzekere angstige jochie van vroeger.

Als laatste hadden ze nog wat sperma van me nodig. Zuster Denise pakte een apparaat waarmee ze langs mijn penis ging. Het apparaat trilde “hiermee kan ik het lekker uitmelken” zei ze. Ik probeerde me te verzetten en het net zolang binnen te houden als ik kon. Dit zei ik ook en zuster Denise vond het alleen maar mooi dat ik wat tegenstribbelde. Maar uiteindelijk won de melkmachine en spoot de sperma naar buiten, tenminste zo voelde het. Daarna werd ik weer schoongeveegd en mocht ik van de tafel af. Terug richting de douche waar ik eerst nog even probeerde of er nog meer ontlasting kwam , dus niet. Dus dan maar even lekker afdouchen.

Vervolgens terug naar de kamer waar ik me weer mocht aankleden. Zuster Sophie nam vervolgens afscheid. Ze vond het wel jammer dat ze de japon weer moest teruggeven net als het verpleegsterskapje. Nou kan ik altijd nog besluiten om het eerdaags aan DP te schenken want thuis doe ik er niet veel mee en zo’n écht uniform maakt zo’n Sessie helemaal af. Zuster Denise vroeg hoe ik het had ervaren “Jaaaaah Top, Super helemaal The Real thing!!” Vervolgens kreeg ik nog een drankje ze hielp nog een beetje met alle spulletjes weer in mijn tas stoppen en toen was het klaar.

Lieve zuster Denise, en lieve zuster Sophie. Dank jullie wel!!! Ik heb genoten!! het had van mij nog langer mogen duren. Een hele dag / 24 uur. Wat een realistische ziekenhuiservaring heb ik ervaren!! Overigens ik denk dat jullie in real life óók toppers zijn!! En mocht ik ooit voor het echie moeten laat me even weten welk ziekenhuis. Want jullie slepen me er dan wel doorheen.

Hele dikke Knuffel voor jullie alle twee XXX

Patient Cees

Top